Need Someone Who Stays?
Best friends kami ng kuya ko noong bata pa kami. We used to do everything together—naglalaro ng Lego at video games, nagbabasa at nagdo-drawing ng comics, at kung anu-ano pa. Pero noong nag-high school na siya, nahilig siya sa basketball. Araw-araw, iyon na lang ang gusto niyang gawin kasama ang mga barkada at kaklase niyang lalaki. At bilang bata, hindi ko ito naintindihan. In my limited view, pakiramdam ko nakalimutan na niya ako at napalitan na ng ibang friends. Masakit, pero hindi na rin bumalik sa dati ang samahan naming dalawa.
Noong may pamilya na ako, I read a story where the older brother also ‘grew up’ and ‘left’ his younger sister. Pero sa kwento, sinabi ng lola sa batang babae na phase lang daw iyon—na normal sa mga teenager ang ganitong stage, at darating din ang panahon na maaari silang bumalik sa kanilang closeness bilang magkapatid. Napaisip ako. Baka iba ang nangyari kung alam ko lang iyon dati.
Lahat ng relasyon ay mahalaga—sa magulang at anak, mag-asawa, o kahit sa magkakaibigan. Pero minsan, kahit gaano pa ito kalalim, wala tayong kasiguraduhan na hindi ito magbabago o, sa mas malungkot na pagkakataon, mawala sa paglipas ng panahon.
Dahil kahit gaano pa kalapit ang mga relasyon natin with our friends and family, like it or not, sometimes they change or slowly fade. Of course, we still invest in connection. But the good news is that even if people change, in the Lord, we are always remembered.
Let’s read this verse:
“Makakalimutan ba ng isang ina ang sanggol na kanyang pinasuso? Hindi ba niya pagmamalasakitan ang anak na galing sa kanyang sinapupunan? Bagamaʼt makakalimutan niya, hindi kita makakalimutan! Tingnan ninyo! Iniukit ko ang pangalan mo sa aking mga palad. (Isaias 49:15-16 ASD)
Tandaan mo, isa kang miracle!
